dentysta warszawa | GADŻETY REKLAMOWE | strony internetowe poznań Jeśli przyjrzymy się świerkowi, zauważymy, że konary wyrastające z przewodnika układają się w wyraźne piętra. W każdym piętrze jest po kilka konarów wyrastających promieniście na jednym poziomie, a pomiędzy piętrami występują przerwy. Co roku wyrasta jedno piętro konarów, a więc odległość między dwoma piętrami równa się długości rocznego przyrostu pędu głównego, czyli przewodnika. Nie widzimy natomiast tak wyraźnego piętrowego ułożenia konarów na dębie, grabie czy buku.
Wśród drzew owocowych największe tendencje do piętrowości ma grusza i czereśnia, znacznie mniejsze - jabłoń, śliwa czy wiśnia. Można jednak przez odpowiednie zabiegi uformować piętrową koronę u wszystkich gatunków drzew owocowych. Przed 30 czy 40 laty bardzo polecano tzw. klasyczną koronę piętrową, opracowaną jeszcze w XIX w. przez Gauchera. Składała się ona z trzech pięter konarów i z przewodnika, a każde z pięter miało po 5 konarów.
Niełatwo jest taką koronę uformować. Trzeba co roku silnie ciąć dolne piętro konarów, gdyż inaczej nie rozwiną się wcale konary drugiego piętra, nie mówiąc już o trzecim. Znacznie łatwiej jest wyprowadzić tzw. luźnopiętrową koronę, zalecaną od lat także i u nas. Składa się ona z przewodnika i z 6-8 konarów ułożonych piętrami, ale w żadnym piętrze nie ma więcej niż trzy konary, a najczęściej są tylko dwa.
payroll | program do fakturowania | meble kuchenne warszawa
|